سابقه و هدف: غربالگری سرولوژیک رایج برای ویروس های هپاتیت منتقله از طریق خون، به طور چشمگیری خطر انتقال هپاتیت از راه خون را کاهش داده است. اگر خون تنها از نظر آنتی ژن سطحی ویروس هپاتیت (HBSAg) B آزمایش شود، در این صورت هپاتیت B مخفی می تواند منجر به ترخیص واحدهای خون حاوی ویروس به شبکه ذخیره خون شود. غربالگری خون از لحاظANTI-HBc ، آزمایش دیگری جهت تشخیص عفونت HBV می باشد. هدف از این مطالعه ارزیابی شیوع شاخص های عفونت HBV در اهداکنندگان خون HBSAg منفی است.مواد و روش ها: مطالعه انجام شده از نوع مقطعی بود. 2000 نمونه HBSAg منفی از مراکز انتقال خون تهران جمع آوری شدند. تمام نمونه های HBSAg منفی از نظر ANTI-HBc با روش الایزا آزمایش شدند. سپس تمام نمونه های HBSAg منفی و ANTI-HBc مثبت با روشی مشابه از جهت ANTI-HBS آزمایش شدند. داده ها با روش آماری کای دو تجزیه و تحلیل شدند.یافته ها: 199 مورد از 2000 اهدا کننده HBSAg منفی (95/9% با فاصله اطمینان 24/12%-7.66%)،ANTI-HBc  مثبت بودند. 199 نمونه ANTI-HBc مثبت از نظر ANTI-HBS آزمایش شدند که 149 مورد ANTI-HBS مثبت (75% با فاصله اطمینان 5/85%-5/65%) شدند و در 102 نفر از این گروه (3/51% با فاصله اطمینان 2/58%-4/44%)، میزان ANTI-HBS بالاتر از 100IU/ml بود.نتیجه گیری: در مطالعه ما شیوع ANTI-HBc در افراد اهدا کننده HBSAg منفی بالا بود. در حالی که خون های ANTI-HBc مثبت ممکن است منبع انتقال HBV باشند، به کارگیری رایج غربالگری ANTI-HBc در کشور ما مقدور نمی باشد، چون به طور جدی منابع خون ما را محدود می نماید. بنابراین روش های حساس تر مثل آزمایش Mini Pool PCR بعد از تغلیظ ویروس جهت تشخیص HBV-DNA در حاملین مزمن HBV که HBSAg منفی هستند، ضروری است.

عفونت با ویروس هپاتیت B از مشکلات عمده بهداشتی در جهان است و تنها راه مطمئن برای جلوگیری از ابتلای به این بیماری، واکسیناسیون می باشد. این مطالعه به منظور بررسی سطح ایمنی 5 سال بعد از واکسیناسیون هپاتیت B و در کودکان انجام شده است. تعداد 242 کودک 6 ساله بدو ورود به دبستان که در سال اول تولد واکسینه شده بودند، انتخاب و سطح سرمی آنتی بادی ضد آنتی ژن سطحی ویروس هپاتیت B در آنها بررسی شد. نتایج بدست آمده نشان داد که در 79 نفر (32.6 درصد) بعد از گذشت 6-5 سال سطح آنتی بادی کمتر از حد محافظت کننده علیه بیماری هپاتیت B است.

سابقه و هدف : حدود 5-3% جمعیت ایران حامل ویروس هپاتیت B می باشند که از این میان 15% دچار هپاتیت مزمن و مستعد ابتلا به سیروز و سرطان اولیه کبدی هستند. به دلیل نبودن درمان دارویی، موثرترین راه کنترل بیماری، واکسیناسیون با واکسن هپاتیت B است. به منظور پاسخ به اینکه ایمنی حاصل از واکسیناسیون کامل تا چه زمانی دوام داشته و آیا نیازی به واکسن یادآور وجود دارد، مطالعه ای جهت ارزیابی وضعیت ایمنی کادر درمانی بیمارستان کودکان امیرکلا انجام شد.مواد و روشها: این مطالعه مقطعی روی 153 نفر از پرسنل بیمارستان کودکان امیرکلا انجام شد. ابتدا پرسشنامه ای حاوی اطلاعات در مورد متغیرهای مورد بررسی تکمیل شد. سپس مقدار ml4 خون در شرایط مناسب از افراد مورد مطالعه گرفته شد و با استفاده از کیت Radim (روش ELISA) تیتر ANTI-HBS و وضعیت ANTI-HBC و HBSAg مورد بررسی قرار گرفت. داده های مطالعه توسط نرم افزار آماری SPSS و با استفاده از تستهای آماری Chi-square، one-way ANOVA مورد آنالیز قرار گرفتند. یافته ها: از 150 نفری که پرسشنامه را تکمیل نمودند، 132 نفر (88%) بر علیه هپاتیت B واکسینه شده بودند و 18 نفر (12%) سابقه تزریق واکسن نداشته اند. 6 مورد از نمونه  ها بعلت ANTI-HBC مثبت از مطالعه حذف شدند. میانگین سنی افراد مورد مطالعه 8.3±28.5 سال بود و بطور متوسط 2±83.8 دوز واکسن دریافت کرده بودند. مدت سپری شده از آخرین واکسیناسیون 1.98±3.9 سال بوده است با در نظر گرفتن 10=ANTI-HBS بعنوان سطح محافظ، در 68.6% افراد مصونیت لازم برعلیه هپاتیت B وجود داشته است و متوسط تیتر ANTI-HBS برابر39.3±263.9 بوده است. نتیجه گیری : براساس نتایج مطالعه و با توجه به اینکه کاهش بقا ایمنی در 31.4% پرسنل بعد از سه دوز واکسن دیده شد پیشنهاد می شود، ابتدا دو تا سه ماه بعد از واکسیناسیون سطح ANTI-HBS چک گردد، سپس به طور دوره ای سطح ANTI-HBS افراد مصون، کنترل شود (بعد از 7-5 سال) تا در صورت افت تیتر ANTI-HBS به زیر سطح محافظ (کمتر از 10 mIu/ml) واکسن یادآور تزریق گردد.

سابقه و هدف: رایج ترین مارکر مورد استفاده جهت تشخیص عفونت HBV در اهداکنندگان خون، غربالگری HBSAg است که عدم شناسایی آن، به عللی مانند دوره پنجره، موتاسیون در ژن S و یا کاهش ساخت این Ag، ممکن است در گیرندگان این فرآورده ها ایجاد بیماری نماید. از آن جایی که شیوع ANTI-HBc در جمعیت ها با شیوع HBSAg متناسب است، بنابراین لازم است در مناطقی با شیوع بالای HBV، مطالعه هایی در زمینه ارزیابی شیوع ANTI-HBc در اهداکنندگان خون، انجام شود. هدف از این مطالعه بررسی شیوع مارکرهای ANTI-HBc و ANTI-HBS در اهداکنندگان خون در سیستان و بلوچستان بود.مواد و روش ها: مطالعه انجام شده از نوع مقطعی بود. 1500 نمونه HBSAg منفی از پایگاه انتقال خون سیستان و بلوچستان جمع آوری و بر روی آن ها، آزمایش ANTI-HBc و بر روی نمونه های ANTI-HBc مثبت، آزمایش ANTI-HBS با روش الایزا انجام شد. داده ها با روش آماری کای دو و نرم افزار 16 SPSS، تجزیه و تحلیل شدند.یافته ها: از 1500 اهداکننده HBSAg منفی، 144 مورد یعنی 9.6%، ANTI-HBc مثبت بودند که 107 نفر (74.3%) از آن ها، تیتر ایمنی از ANTI-HBS داشتند.نتیجه گیری: در این مطالعه شیوع ANTI-HBc در اهداکنندگان خون در سیستان و بلوچستان بالا بود. با توجه به این که درصد بالایی از اهداکنندگان با سابقه، حاوی تیتر ایمن بودند و هم چنین نقش ANTI-HBc می تواند جهت حذف موارد آلوده HBV و ارتقای سلامت خون به تشخیص HBV-DNA و عدم حضور ANTI-HBS مرتبط باشد، حذف خون های ANTI-HBc مثبت می تواند باعث محروم شدن آن ها جهت اهدای خون شود و ذخایر خونی را محدود نماید.

زمینه و اهداف: ویروس های هپاتیت و ویروس نقص ایمنی انسان (HIV) شایع ترین عفونت های قابل انتقال از خون در کارکنان مراقبت های بهداشتی درمانی هستند. هدف از انجام این پژوهش تعیین شیوع آنتی بادی علیه ویروس های هپاتیت و ایدز در دندانپزشکان شهر قزوین بود.روش بررسی: جامعه مورد مطالعه کلیه دندانپزشکان شاغل در شهر قزوین بود که ضمن تکمیل پرسشنامه در ارایه نمونه خون همکاری نمودند. نمونه سرم در پایگاه انتقال خون قزوین به روش الیزا از نظر HBSAg، ANTI-HBS و تعیین تیتر آن، ANTI-HCV و ANTI-HIV آزمایش شد. ANTI-HCV و ANTI-HIV مثبت به ترتیب با روش های (Recombinant Immunoblot Assay)RIBA و وسترن بلات (Western blot) تایید می شدند. اطلاعات با نرم افزار SPSS پردازش و تجزیه و تحلیل داده ها با آزمون مجذور کای انجام شد.یافته ها: از 77 نفر دندانپزشک شاغل 74 نفر (%96) با تکمیل پرسشنامه و ارایه نمونه خون همکاری نمودند. این گروه شامل 49 نفر (%63.6) دندانپزشک عمومی و 28 نفر (%36.4) متخصص بود. نتایج آزمایش های HBSAg، ANTI-HCV و ANTI-HIV منفی بود. 40 نفر (%83.3) دندانپزشک عمومی و 24 نفر (%92.3) متخصص دوز کامل واکسن هپاتیت (HBV)B را دریافت کرده بودند. دندانپزشکان عمومی بیش از 1.5 برابر متخصصین، مراجعه کننده مبتلا به هپاتیت داشتند. در مجموع 64 نفر (%86.5) دوره کامل واکسن را دریافت نموده اند. تیتر ANTI-HBS در 8 نفر (%10.8) که همگی دندانپزشک عمومی بودند کمتر از 10 mIU/ml، در 12 نفر (%16.2) 10-100 mIU/ml، در 23 نفر 100-500 mIU/ml (%31.1) و در 31 نفر (%41.9) بیش از 500 mIU/ml بود. آزمایش آنتی بادی در 2 نفر دندانپزشک عمومی (%2.7) بدون سابقه واکسیناسیون مثبت بود (10-100 mIU/ml). بین تیتر آنتی بادی با تعداد دوز واکسن (P=0.04) و افزایش سطح تحصیلات (عمومی و متخصص) (P=0.03) رابطه معنی دار یافت شد.نتیجه گیری: نتایج ANTI-HIV،ANTI-HCV و HBS Ag منفی است. رعایت دوره کامل واکسن HBV و نیز تیتر ANTI-HBS رضایت بخش است. اما، وجود آنتی بادی بدون سابقه واکسیناسیون از خطر مستمر عفونت HBV در دندانپزشکان و در واقع خطر پاتوژن های قابل انتقال از خون حکایت می کند. تیتر ANTI-HBS با تعداد دوز واکسن و نیز افزایش سطح تحصیلات رابطه دارد. مراجعه بیشتر بیماران مبتلا به هپاتیت به دندانپزشکان عمومی، از مواجهه بیشتر این گروه با پاتوژن های قابل انتقال از خون حکایت می کند و تاکیدی است بر آموزش مداوم موازین کنترل عفونت و نظارت بر جامعه دندانپزشکی از طریق آزمایش پاتوژن های قابل انتقال از خون.

مقدمه: با توجه به این مطلب که افراد مبتلا به ESRD به علت ضعف یا نداشتن کارکرد کلیوی، دچار مشکلاتی از قبیل کاهش فعالیت سیستم ایمنی، نیاز مداوم به عمل دیالیز و در نتیجه افزایش حساسیت به عفونتهای منتقل شونده از راه خون، خصوصا هپاتیت B می‏شوند و برای تعیین میزان ایمنی افراد در برابر ویروس هپاتیت B، این مطالعه توصیفی با هدف تعیین سطح ANTI-HBS Ab در میان بیماران نیازمند به همودیالیز دایم در استان کردستان در تابستان 1379 صورت گرفت.مواد و روشها: این مطالعه یک مطالعه توصیفی بود. با مراجعه به مراکز همودیالیز تمامی بیمارستانهای استان از تمامی بیماران حاضر در بخشها نمونه‎های خون و سرم جمع‎‎آوری شده و سپس در این نمونه‎ها با روش ELISA سطح سرمی ANTI-HBS Ab و آلودگی به HBS Ag مشخص شد. داده‎های به دست آمده وارد چک لیست گردید و سپس با استفاده از نرم افزار آماری SPSS و آمار توصیفی نسبت به تجزیه و تحلیل داده‎ها اقدام شد. نتایج: براساس نتایج این مطالعه مشخص گردید که در جمعیت مورد مطالعه در کل استان 3 نفر (2.6%) از بیماران نیازمند به همودیالیز دایم به ویروس هپاتیت B آلوده‎اند و سطح سرمی ANTI-HBS Ab در 60 نفر (53.6%) از بقیه افراد زیر 10 IU/Lit، در 25 نفر(22.3%) بین 10 IU/Lit تا 100 IU/Lit و در نهایت در 27 نفر (24.1%) بالای 100 IU/Lit است. همچنین مشخص شد که 77 نفر (67%) از این افراد واکسیناسیون خوبی دریافت نموده‎اند و برای 53 نفر از این افراد (46%) در یک سال اخیر واکسیناسیون انجام شده است که در 28 نفر (52.5%) از این افراد تیتر ANTI HBS Ab از 10 IU/Lit بالاتر بوده است.نتیجه‎گیری: در نهایت باید به این نکته پرداخته شود که شرایط فعلی در زمینه واکسیناسیون و استراتژیهای تشخیص برای بیماری هپاتیت B و سایر بیماریها، به هیچوجه قابل توجیه نمی‎باشد و نیاز فراوانی به تأمین پوشش واکسیناسیون مناسب، کامل و دقیق برای بیماران نیازمند به همودیالیز در استان، با تامین آموزش کافی برای پرسنل و مسولین واکسیناسیون و دقیق‎تر کردن اقدامات لازم برای شناسایی موارد جدید بیماری و برای تأمین امنیت کافی در زمینه این بیماری و البته سایر بیماریهای قابل انتقال از طریق خون وجود دارد.

زمینه و هدف: هپاتیت ویروسی (HBV) B عامل اصلی بیماریهای مزمن کبدی و کارسینوم سلول کبدی است. دندانپزشکان، جراحان و کارکنان بخش دیالیز بیش از سایر مشاغل درمانی در معرض مخاطره آلودگی HBV قرار دارند. هدف از انجام این مطالعه تعیین ارتباط بین سطح آنتی بادی ANTI-HBS با سطح تحصیلات و مدت طبابت در دندانپزشکان شهر قزوین می باشد.روش بررسی: در این مطالعه که به روش توصیفی- تحلیلی انجام شد، کلیه دندانپزشکان شاغل در شهر قزوین مورد مطالعه قرار گرفتند. نمونه سرم خون در پایگاه انتقال خون قزوین به روش ELISA از نظر HBSAg و تعیین سطح ANTI-HBS آزمایش شد. سایر اطلاعات از طریق پرسشنامه جمع آوری شدند. برای تجزیه و تحلیل اطلاعات از نرم افزار SPSS و برای تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون X2 استفاده شد.یافته ها: از 77 نفر دندانپزشک شاغل، 74 نفر معادل 96% با تکمیل پرسشنامه و ارایه نمونه خون در انجام این مطالعه همکاری کردند. این گروه شامل 49 نفر برابر 63.6% دندانپزشک عمومی و 28 نفر معادل 36.4% دندانپزشک متخصص بود که همگی دارای HBSAg منفی بودند. چهل نفر معادل 81.6% دندانپزشک عمومی و 24 نفر برابر با 85.7% دندانپزشک متخصص دوز کامل واکسن را دریافت کرده بودند. 34 نفر معادل 69.4% دندانپزشک عمومی و 12 نفر برابر با 24.9% دندانپزشک متخصص اظهار می کردند که بیمار مراجعه کننده مبتلا به هپاتیت بوده اند. سطح آنتی بادی در هشت نفر معادل 10.8% که همگی دندانپزشک عمومی بودند کمتر از 10 mIU/ml (واحد بین المللی در میلی لیتر)، در 12 نفر برابر با 100-10 mIU/ml %16.2، در 23 نفر معادل 500-100 mIU/ml, %31.1، و در 31 نفر برابر با 41.9% بیش از 500 mIU/ml بود. آزمایش آنتی بادی در دو نفر دندانپزشک عمومی معادل 2.7% بدون سابقه واکسیناسیون مثبت بود (100-10 mIU/ml). بین سطح آنتی بادی با تعداد دوز واکسن (P=0.04) و سطح آنتی بادی با سطح تحصیلات (عمومی و متخصص) (P=0.03) ارتباط معنی دار وجود داشت. بین سطح آنتی بادی و مدت طبابت ارتباط معنی دار وجود نداشت.نتیجه گیری: سطح آنتی بادی با افزایش سطح تحصیلات رابطه دارد. اما بین سطح آنتی بادی و مدت طبابت ارتباط یافت نشد.

هدف:3% جمعیت ایران ناقل ویروس هپاتیت B می باشند و حدود 15% ناقلین سرانجام دچار هپاتیت مزمن، سیروز و یا کارسینوم کبد می شوند. در حال حاضر درمان مناسبی که به طور کامل باعث ریشه کنی این عفونت شود پیدا نشده است. هدف این مطالعه تعیین اثر واکسیناسیون ضد هپاتیت B در کارکنان بیمارستان شهید صدوقی یزد می باشد.روش کار: این مطالعه توصیفی- مقطعی در سال 1383 بر روی 204 نفر از کارکنان بیمارستان شهید صدوقی یزد انجام گردیده است. در ابتدا یک پرسشنامه شامل سوالاتی درباره جنس، سن، میزان واکسیناسیون و… در مورد هر کدام از پرسنل پر شد و سپس خون بیماران به روش الیزا (Radim-Italia) از نظر ANTI-HBS آزمایش شد.یافته ها: از مجموع 204 نفر، 162نفر آنها زن و بقیه مرد بودند. میانگین سن افراد 32.38±8.68 بود.میانگین تیتر ANTI-HBS آنها 255.2+ 300.6mlU/Ml بود. اگر میزان مصونیت ANTI-HBS را 10mlU/ml  و بالاتر در نظر بگیریم 8/88% افراد در مقابل بیماری هپاتیت B مصون بودند.نتیجه گیری: بر اساس نتایج بدست آمده در این بررسی و کاهش تیتر آنتی بادی به مرور زمان، پیشنهاد می شود یک ماه پس از کامل شدن واکسیناسیون هپاتیت B و همچنین هر10-5 سال یکبار در افراد پر خطر تیتر ANTI-HBS تعیین و در صورت کاهش تیتر آنتی بادی به زیر حد مصونیت، دوز یادآور واکسن تزریق گردد.

سابقه و هدف: با توجه به اهمیت ویروس هپاتیت B که عامل اتیولوژیک هپاتیت سرمی میباشد و توسط هرگونه ترشحات انسانی منتقل میشود و با توجه به اینکه مقادیر جزیی ویروس باعث انتقال بیماری است، لذا این مطالعه با هدف اندازه گیری تیتر ANTI-HBS در دانشجویان دندانپزشکی واکسینه به منظور ارزیابی میزان تاثیر واکسن و عوامل موثر بر آن انجام شد.مواد و روشها: روش مطالعه از نوع مشاهده ای توصیفی و تکنیک مطالعه با ارائه پرسشنامه و آزمایشهای سرولوژی بود. در پرسشنامه ها سوالاتی از قبیل مشخصات فردی، سابقه پزشکی، سابقه دارویی، کیفیت، کمیت و زمان واکسیناسیون مورد بررسی قرار گرفته بود. پس از تکمیل پرسشنامه ها از 150 فرد واجد شرایط نمونه خونی برای انجام آزمایشهای HBS Agَ، ANTI-HBS، ANTI-HBc از طریق ELISA، گرفته شد. افرادی که از لحاظ مارکر HBSAg و ANTI-HBc مثبت بودند از مطالعه خارج شدند و مطالعه بر روی 143 نفر صورت پذیرفت. سپس وضعیت تیتر ANTI-HBS به سه صورت: تیتر ANTI-HBS<10 (منفی)، تیتر ANTI-HBS  مابین 10 تا 100 (مثبت خوب) و تیتر ANTI-HBS>100 (مثبت عالی) با متغیرهای از قبیل سن، جنس، تعداد دوز واکسن و زمان سپری شده از آخرین واکسیناسیون، بررسی شد که درنهایت اطلاعات جمع آوری شده با مدل آماری Logistic Regression مورد آنالیز آماری قرار گرفت.یافته ها: نتایج نشان داد که در هیچکدام از موارد رابطه آماری معنی داری (P-value<0.05) بین وضعیت تیتر ANTI-HBS با متغیرهای سن، جنس، تعداد دوز واکسن و زمان سپری شده از آخرین واکسیناسیون وجود ندارد.نتیجه گیری: 2/97% از افراد مورد مطالعه از نظر مارکر ANTI-HBS مثبت بودند که از این میان 2/18% پاسخ دهنده خوب و 79% پاسخ دهنده عالی بودند. بهتر است در مورد افرادی که در گروه پاسخ دهنده خوب هستند (تیتر ANTI-HBS<100) و جز گروههای High-risk جامعه به شمار می آیند دوز یادآور تجویز گردد.

مقدمه و هدف: یکی از عفونت های شایع و مهم در جهان، آلودگی با ویروس هپاتیت B می باشد. بهترین روش پیشگیری از این عفونت تجویز واکسن است. هدف از این پژوهش تعیین سطح ANTI-HBS در دانش آموزان 10 تا 18 ساله سالم در استان های خراسان رضوی و خراسان شمالی و خراسان جنوبی جهت تعیین نیاز به دوز یادآور در این افراد است.مواد و روش ها: در این مطالعه توصیفی و تحلیلی 565 نمونه سرم جمع آوری شده به روش تصادفی خوشه ای، از استان خراسان رضوی و خراسان شمالی و خراسان جنوبی همراه با اطلاعات دموگرافیک جهت بررسی تیتر ANTI –HBS با روش کمیلومینسانس موردبررسی قرار گرفت. در انتها، یافته ها با استفاده از آزمون های آماری X2 و T test تجزیه وتحلیل شد.نتایج: یافته ها نشان داد که در استان خراسان رضوی 20.6 درصد، در استان خراسان شمالی 20.1 درصد و در استان خراسان جنوبی 22.4 درصد افراد موردمطالعه دارای تیتر مصونیت بخش آنتی بادی (>10IU/L) [ملاباشی1] بودند و تفاوت در سه استان معنی دار نبود. به طور میانگین 79.85 درصد افراد، فاقد تیتر آنتی بادی مصونیت بخش بودند. از لحاظ آماری ارتباط معنی دار بین جنس و تیتر آنتی بادی مشاهده نشد. درصد افراد مصون در مقاطع مختلف تحصیلی و شهری یا روستایی، تفاوت معنی داری نداشت. بیشترین درصد افراد با سطح آنتی بادی مناسب در دانش آموزان ده ساله (33.3 درصد) و کمترین میزان در نوجوانان هجده ساله (15.4 درصد) مشاهده شد.نتیجه گیری: با توجه به کاهش درصد تیتر ANTI HBS، با گذشت زمان پس از واکسیناسیون، تیتر آنتی بادی باید در این گروه سنی به طور منظم ارزیابی شود. همچنین، آگاهی دانش آموزان و والدین درخصوص تزریق دوز یادآور، ضروری به نظر می رسد.